Parcival, In den beginne

In den Beginne was er niets. Er was een vereniging en er was een kroeg, maar de kroeg was woest en leeg. Het echte plezier was er niet, het echte denken en disputeren ontbrak. Kortom, het licht ontbrak. In deze leegte hebben velen rondgezworven op zoek naar dat ene, dat echte, het doel is het leven. Ook uw dispuutsvaderen trokken in deze leegte door de kroeg en daarbuiten op zoek, op zoek naar dat gezellige, dat levendige, dat spirituele, het doel. Dolend door het beginjaar van hun studietijd zochten zij, doch konden het niet vinden. Toen kwam het moment dat zij het licht zagen. Op een vakantie met twee mede-Laurentianen waar zij zich op de fiets (jawel, ook ik) door het heuvelachtige Zuid-Engeland begaven, bespraken uw dispuutsvaderen na de zware vermoeienissen van de dag de problemen van de eenvoudige student. Zij disputeerden over het disputensysteem, de opbouw, de bestaande disputen en nog belangrijker, door welk dispuut ze werden aangetrokken Zij kwamen tot de conclusie dat een echt dispuut op ome vereniging niet bestond. AD, Gulden Vlies en Dame Blanche waren niet datgene waarnaar zij op zoek waren. Net als zovelen van Parcival heeft ook een uwer vaderen de uitnodiging van het Gulden Vlies naast zich neergelegd. Dit betekende binnen het Gulden Vlies een duidelijke kentering om het gedurende enkele jaren alleen met tweede keuzes te moeten doen omdat er na de oprichting van Parcival eindelijk een echt dispuut was opgestaan. Toch was dit niet het begin. Evenals Parcival zagen zij het licht, de Graalburcht, doch ook zij waren niet in staat de juiste vragen te stellen, de juiste acties te ondernemen. Zij lieten de kans lopen en moesten evenals al die anderen weer dolend door het leven. Deze Zoektocht betekende een Jaar uitstel. Vlissingen, Juli 1982, zes Rotterdamse Studenten bezoeken 'schone' de toenmalige thuisbasis van Rolf. Er wordt gekaart, gefietst, gedronken en ook gelachen. Maar toch, dat ene blijft ontbreken. In een Middelburgse Kroeg maken uw dispuutsvaderen kennis met Belgische Bieren - in deze tijd waarvan ik spreek waren slechts weinig kroegen in het Hollandse uitgerust met bieren van over de grens. Alleen Locus was hierom bekend. Op zich was het geen probleem om deze bieren te drinken. Hiervan krijgt men geen hallucinerende bedenkingen, zoals het oprichten van een dispuut, ware het niet dat bij het drinken van deze bieren in het zelfde tempo moet worden gedronken als de u welbekende heren Kokshoorn en Borrie, toen nog bierdrinkend en Rob van den Oudenalder geheten. Thuisgekomen besluiten uw dispuutsvaderen toch maar even een ommetje te maken om de reeds te constateren gevolgen van het gerstenat enigszins ongedaan te maken. Frisse lucht was wat zij nodig hadden. Terwijl de overige vier zich ontfermen over de

biervoorraad van Pa van Baarle lopen zij door de verlaten straten van een stille buitenwijk van Vlissingen. En daar, onder een lantaarnpaal zagen zij het licht - en niet omdat zij naar boven keken - waarna zij reeds twee jaren op zoek waren. Evenals een illustere knaap uit de achtste eeuw wisten zij nu wat zij moesten doen, weke vragen zij moesten stellen en de acties die ondernomen moesten worden, het doel van het leven. In korte tijd wisten zij een groep van 8 ridders om zich heen te scharen om (wederom) op zoek te gaan. Op zoek naar dat ene, dat spirituele, de zin des levens en de sociëteit. Zij zagen echter dat deze taak niet door een kleine groep kon worden uitgevoerd. Zij spraken af dat ieder jaar nieuwe ridders worden aangetrokken om de taak te verlichten van hen die reeds jaren bezig. En zo was kleine Paul de eerste Page van het dispuut.